Dünya yeryüzü serüvenine başladı başlayalı beşeri nüfus açısından hiç bu kadar kalabalık olmadı. Nüfusun bu denli artmasına paralel kaliteli insan sayısının maalesef bu denli düşüşte olduğu zamanlarda olmadı...
Bir zamanların yığınla kalabalıkları arasında çürük elma misali tek tük çıkan kötü ve şerli insanlar, günümüzde artık leblebi misali her yerdeler...
Ve artık kaliteli insanlar çürük elmaların içinde sıkışıp kalan sağlam elma misaliler...
Günün sonunda geldiğimiz nokta hakikaten çok acı...
Düşünen, sorgulayan, sürekli kendi gelişim ve eğitimleriyle ilgilenen, toplum yararına, insanlık yararına güzel ve faydalı işler yapmaya çalışan, çabalayan, didinen güneş yüzlü insanlar o kadar azaldı ki...
İçimizi ısıtan, sahte değil samimi tavırlarıyla yürekten yüreğe dostluk köprüsü kuran, sığ olmayan, yapay olmayan gerçek insanlar yığın yığın kalabalıklar arasında artık görünmez oldular...
Sanal alemin sanallaştırdığı, bomboş gözlerle ve bomboş beyinlerle ve bomboş iştigallerle ömrümüzü tüketen, enerjimizi tüketen, motivasyonumuzu törpüleyen insanlar arasında güzel işler başarmaya çalışmak deveye hendek atlatmak kadar zor...
Zor evet, yaşamak için böyle kahırlı zamanlara denk gelmek zor... Herkesin çok şey bildiği fakat uygulamada hiçbir şey sergilemediği böyle çok bilenli! bir dünyada bilmeyen olmak zor...
İnsan özlüyor, çok bildiğini iddia edenleri değil, bilmeyenleri özlüyor... Aslında bilip de bildiğini bilmeyenleri.. En önce bilinmesi gereken şeyin ‘haddini bilmek’ olduğunu önemseyen insanların devrini özlüyor.. Bir çoban bilgisizliğini ama bilgeliğini özlüyor... Çok bilen şarlatanlardan usanıyor.. Ezber hayatlarla, sahte sloganlarla ortada dolaşan şovmenlerden imtina ediyor...
Sade ama samimi, slogansız ama yürekli, sessiz ama çok daha derinden etkili o şatafatsız yaşamları özlüyor...
Güneş yüzlü insanları özlüyor... Onurunu her şeyden evvel önceleyen HAYSİYETLİ ve ŞEREFLİ insanları özlüyor...
Ne rant için, ne baş olma sevdası için, ne de herhangi bir dünyalık menfaat için şahsiyetini satmayan bireylerden oluşan toplumları özlüyor...
Günümüz dünyasında her şey var belki ama onurlu ve kaliteli insan yok... Rengarenk maskelerin, dile pelesenk edilmiş kullanışlı mukaddes kelimelerin ardında gizlenen emellerin sahipleri hangi türden bir canlı henüz bilen yok...
İnsan özlüyor... Madden belki fukara lakin manen dünyalar kadar zengin insan neslinin yaşadığı o ışıltılı, sımsıcak çağları özlüyor... Çünkü bu çağın insanı, insana buz kestiriyor... üşütüyor.. kan donduruyor...
İnsan özlüyor..
Erkeğin erkek, kadının kadın ama hepsinden evvel İNSANIN İNSAN olduğu şimdi sadece masallarda kalan eski zamanları özlüyor...